Hastalığım nedeniyle 3 gündür evden dışarı çıkmıyorum. Perdelerimi bile açmadım, yani dışarıda nasıl bir hava var onu bile bilmiyordum.
Bugün penceremi hafifçe araladım. İçeriye tanıdık ve özlediğim bir koku girdi. Heyecanlı bir şekilde perdemi sonuna kadar açtım. Evet, benim güzel şehrimin kaldırımlarına yağmur yeniden dokunmuştu. Ve her yer gri, kasvetliydi. Ankara yine en sevdiğim parfümünü sürmüş ve en güzel elbisesini üzerine giymişti.
Ankara'nın bu görüntüsünün en yakın arkadaşları bir fincan çay ve bir dal sigaradır. Eğer balkonda içiyorsanız sigaranızı burnunuzun hafiften üşüdüğünü hissedersiniz. Ağzınızdan artık sadece içtiğiniz sigaranın dumanı değil, aldığınız nefesin buharının da çıktığını görürsünüz. Winter is coming ehehehe...
Ankara'ya aşık olacağımı hiç tahmin etmezdim. Beş sene İzmir'de okuyup memelekete dönmek zor oldu tabi, ama İzmir'i unutmamda faşist halkının büyük payı vardır. Neyse, ilk döndüğümde millet "Nasıl döndün ya İzmir'den, oralar bırakılır mı?" gibi aptalca sorular soruyordu, gerçi halen soruyorlar. Mesela "Ankara'nın neresini seviyorsun allah aşkına?" dediklerinde tam olarak cevap
veremem, ama şunu söyleyebilirim; Ankara benim için samimiyetin
şehridir. Ben bu şehrin sokaklarında yürümeyi, parklarında sigara içmeyi, barlarında sohbet etmeyi, Küçük Mübaşiri, Beytepe'yi, insanlarını seviyorum (aslında tam olarak cevap verebilirmişim ehehehe)...
İşin özü şu ki; ben Ankara'ya aşık oldum arkadaş, bu şehri iliklerimde hissediyorum sanki, ayrı kalmak istemiyorum, kalamıyorum... Bir şehre aşık olmak garip bir duyguymuş. O'nun havasına göre hüzünlenip, onun havasına göre neşelenmek... Ankara'ya karşı duyulan aşkı anlatan en güzel sözlerden birisini Erdal Beşikçioğlu söylemişti; "Zaman zaman Ankara'yı terk etsek de hep oraya dönmüşüzdür."...
Peki ben bu yazıyı neden yazdım? Hüzünlendim arkadaş, 3 tane ağrı kesici içtim, bir de Ankara'mı öyle görünce dayanamadım. Bir de Pilli Bebek koyalımda tam Ankara koksun bu yazı.
Pilli Bebek-Eylül Akşamı
Çaysız olmaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder